دورِ او شلوغ است، شادیاش را با بقیه تقسیم میکند، میخندد، لذت میبرد… و هیچکس نمیداند این سهمِ شادی، از کدام جیب پرداخت شده.

من عذاب کشیدم. من بودم که آن دردها را روی دوشم گذاشتم و با لبخند تحویلش دادم؛ من بودم که هر شب با بغضِ گلوگیر خوابیدم تا صبحش او آسوده باشد. من پنهان شدم تا او دیده شود.

و امروز او شاد است با بقیه؛ و من ماندم با کوهی از عذاب و یک لبخند که کسی عذرخواهیاش را نخواهد کرد. نه پاداشی، نه سهمی، نه حتی یک «میدانم چقدر کشیدی».

بگذار باشد. من همینطور عذاب میکشم و تو همینطور شاد باش. فقط دلم میخواهد یک بار —فقط یک بار— وقتی در شلوغیِ خندهات، گوشهای خالی شد، یادت بیاید آن خالی را چه کسی با درد پر کرد.

تو در میانِ همهمه و خنده‌های دور و برت گم شده‌ای، و من در سکوتِ سنگینی که خودت برایم ساختی. برو… با همان‌هایی که لحظه‌هایتان به بازی می‌گذرد. اما یادت باشد، آدم‌ها گاهی برایِ یک عمر پشیمانی، فقط به یک نگاه به پشت سر احتیاج دارند. تو می‌مانی و دنیایی از آدم‌های بی‌اصالت، و جایِ خالیِ کسی که پناهگاهِ امنِ روزهایِ سختت بود.»

تولدتون مبارک! بهترین‌ها رو براتون آرزو می‌کنم، امیدوارم همیشه همین‌قدر خفن و موفق باشید.»
«زادروزتون مبارک! امیدوارم کلی اتفاق خوب براتون بیفته. ارادت.»
«تولدتون مبارک مدیر عزیز! شاد و سلامت باشید.»